Búðarferð sem fór úr böndunum

Í gærmorgun þegar ég ætlaði að fara að byrja á mughlai lambalæri fyrir kvöldið þá komst ég að því að það vantaði lauk. Ég ætlaði fyrst að hlaupa út í Krambúð en mundi svo eftir því að það vantaði líka jógúrtstartara og bláa mjólk. Þannig að ég ákvað að fara frekar í Bónus við Hallveigarstíg. Á leiðinni út þá kom Fífa heim úr vinnunni. Hún var glorsoltin og langaði til að búa til túnfisksalat. En til að geta gert það vantaði sýrðan rjóma og egg. Ég sagði henni að koma með mér því ég gæti ekki munað svona mörg atriði í einu. Þegar út í búðina var komið þá datt eitt og annað ofan í körfuna. Þegar á kassann var komið þá fylltu innkaupin orðið tvo plastpoka. Talandi um fjöður og fimm hænur.

Raunir liðstjórans

Mikil afföll hjá okkur í boltanum þessa dagana. Bjössi bróðir datt út í fyrra með ónýta ökla. Svo núna eftir áramótin þá fór einn í laseraugnaðgerð. Verður frá í mánuð. Annar til kemst ekki í boltann í sex vikur vegna þess að hann rekst á við eitthvað verkefni sem konan hans er í. Í síðustu viku lenti svo enn einn í fjórhjólaslysi og handleggs og rifbraut sig. Má mikið vera ef hann verður leikfær fyrir páska.

Það er svo ekki eins og menn séu að detta út vegna þess að boltinn sé svo grófur eða tæklingarnar harðar. Öðru nær. Í þau fáu skipti sem einhver hefur meitt sig þá hefur viðkomandi langoftast dottið algerlega hjálparlaust.

Nýr titill

Gunna systir eignaðist sitt fyrsta barn á fimmtudaginn. Fékk stelpu sem var 12 merkur og 48 cm að lengd. Innilega til hamingju með þetta litla systir.

Þetta þýðir það að nú er ég orðinn móðurbróðir.

Bestu naan brauð

bæjarins held ég að fáist örugglega á Eldhrímni, tiltölulega nýlegum persneskum veitingastað. Við Hildigunnur rákumst þar inn í hádeginu fyrir nokkrum dögum. Fengum okkur rétt dagsins, sem var ágætur en heillaði mig samt ekki upp úr skónum því hann var með miklu kanilbragði (ég er ekki mesti kanilaðdáandi sem um getur). Með þessu pöntuðum við okkur naan brauð (brauðbrauð), sem reyndist þegar það kom á borðið stórt og afskaplega gott. Það sem meira er, hvert brauð kostar ekki nema 200 kall. Slær Austurlandahraðlestina og Shalimar, sem við höfum notað mest fram að þessu, algerlega út.

Fengum loksins í gær

plötuspilarareimina, sem ég pantaði um jólin. Ég bloggaði um þetta á sínum tíma.

Reimin kostaði komin til landsins 5000 kall, þar af kostaði reimin sjálf ekki nema þriðjunginn. Restin flutningskostnaður, tollar og gjöld.

Einhentum okkur í að koma spilaranum í gang í gær. Það gekk ágætlega fyrir utan að við vorum smá stund að losna við hræðilegt jarðhljóð. Gekk að lokum með því að jarðtengja bæði plötuspilarann og formagnarann sem merkið frá spilaranum er tekið í gegnum.

Fífa er alsæl með þetta. Og gömlu Queen plöturnar komnar á fullan snúning eftir langa hvíld.

Ömurlegasti dagur ársins

er að þessu sinni á morgun. Þetta þóttist Cliff Arnall, sem á sínum tíma kenndi við Cardiff háskóla hafa fundið út (sjá m.a. hér).

Ástæðan er að jólin og áramótin eru löngu búinn. Vísareikningur yfirvofandi. Næsta útborgun dekkar engan veginn eyðsluna. Það er ennþá dimmt og kalt og það er mánudagur.

Slitin keðja

Hjólið mitt hefur smátt og smátt verið að breytast í druslu, enda mikið notað. Núna eftir áramótin var kominn tími á að taka ákvörðun hvort ég ætti að kaupa nýtt eða ráðast í dýra viðgerð á því gamla því keðjan og tannhjólin bæði að framan og aftan voru orðin svo slitin. Framdemparinn var líka orðinn ansi slappur sem og skiptingin að framan.

Ég ákvað að fara út í viðgerð (ef hún væri ekki allt of dýr), stellið á hjólinu vandað og með því að láta skipta um drifrás og framdempara væri hægt að fá hjólið ansi fínt.

Eftir vinnu í gær þá var stefnan tekin á Markið svona til að athuga hvað viðgerð af þessari stærðargráðu myndi kosta. Á miðri leiðinni frá vinnunni minni að Markinu þá sleit ég keðjuna. Greinilega kominn tími og vel það á að lappa upp á hjólið.

Teymdi hjólið restina af leiðinni. Á verkstæðinu í hjólabúðinni tók á móti mér mjög almennilegur viðgerðamaður. Hann sagði að líklega myndi kosta um 30 þúsund að skipta um keðju, tannhjólakrans að aftan, sveifar (með tannhjólum að framan), framdempara, gírbarka og víra ásamt bremsubörkum og vírum. Þetta myndi þar að auki ekki taka nema einn dag.

Ég var tiltölulega sáttur við þetta og skildi hjólið eftir. Eftir vinnu í dag rölti ég svo yfir í Markið. Hjólið var tilbúið og kostaði viðgerðin 35 þús. Fyrir utan ofantalið þurfti að skipta um gírskipti að framan og pedala. Talandi um að lítið væri eftir af gamla hjólinu, helst hnakkurinn.

Hjólaði síðan heim og þvílíkur munur. Hjólið eins og nýtt

Mattar perur

Hvernig ætli það sé með mattar perur? Þær virðast alveg vera hættar að fást, nema einhverjar óvenjulegar stærðir. Er búinn að vera að leita að venjulegum möttum 40W perum og þær virðist vera gersamlega hættar að fást. Alveg er ég viss um að þetta er eitthvað ESB dæmi.

Fyrsta skóladaginn,

á þriðjudaginn, þá fannst úlpan hans Finns hvergi. Það var leitað í dyrum og dyngjum. Endaði á að drengurinn fór í snjógallanum í skólann. Seinna um daginn þá var svipast frekar um eftir henni en engin fannst úlpan. Við vorum frekar pirruð yfir þessu en skildum þetta samt ekki alveg því við vissum ekki til að hann hefði farið neitt í úlpunni um jólin, hvað þá að hann hefði komið úlpulaus til baka.

Í gær kom svo Tómas frændi Finns í heimsókn. Stefanía mamma hans kom síðan að sækja hann. Á meðan guttinn var að tína saman pjönkur sínar (og klára staðinn í leiknum) spjölluðum við Stefanía aðeins saman. Meðal annars barst í tal að úlpan hans Finns hefði týnst á einn eða annan hátt. Þegar ég er rétt búinn að sleppa síðasta orðinu í þeirri lýsingu verður mér litið upp á fatahengi. Blasir þá ekki úlpan við mér. Frekar fyndið.

Manni dettur náttúrlega ekki í hug að leita svona hátt uppi. Yfirleitt liggja svona hlutir á gólfinu…

Nei

ég nenni ekki að blogga um það sem gerðist í morgun og afleiðingar þess.

Eftir allt átið um áramótin elduðum við einn fisléttan pastarétt úr bókinni hans Jamie Oliver’s . Þar sem ég var ennþá í fríi þá ákvað ég að vera flottur á því og búa til pasta frá grunni.

Uppskriftinni henti Hildigunnur inn á brallið. Við höfum nokkrum sinnum gert ferskt pasta áður en aldrei fyrr svona breiðar lengjur (lasagnette held ég að það geti verið kallað). Ég flatti pastað út í lasagnaplötubreidd og skar svo hverja lengju í þrennt og svo hvern þriðjung í fernt langsum.

Mynd svo af framleiðslunni:

Brjálæðið í þvottahúsinu II

Ég var víst búinn að hóta því að birta myndir af þvottahússverkefninu þegar það væri búið. Náði, sem betur fer, að klára þetta fyrir jól. Gott ef að síðasti pensildrátturinn var ekki dreginn 22. des.

Ætlaði svo að finna myndirnar frá því áður en ég byrjaði á verkefninu. Þær virðast því miður vera týndar og tröllum gefnar. Allavega, hér kemur smá myndasería af því hvernig þetta lítur út núna:

Þvottavélastæðin, sem kláruðust fyrst. Ekki mikil breyting þar.

Skápurinn kominn í skorsteinshornið.

Hjólagrindin komin á sinn stað aftur:

Hitaveitugrindin lítur mun skár út svona:

Smá munur svo að sjá gluggavegginn:

Svona til samanburðar þá leit þetta svona út síðast þegar ég birti myndir af framkvæmdunum.

Kápuskjöldur

Fékk þennan kápuskjöld, með fangamarki, í jólagjöf frá Hildigunni.

Ætlaður á skipstjórafrakkann, níðþunga, sem ég erfði eftir einn frænda minn.

Tók mig til á jóladagsmorgun og saumaði skjöldinn fastan á tilætluðum stað. Tekur sig bara vel út eða hvað?

Turntableneedlesdotcom

Við gáfum Fífu í jólagjöf lítið box, sem lagar til merki frá plötuspilara þannig að hægt sé að tengja við annan inngang en phono á magnara (enginn slíkur inngangur á magnaranum okkar). Hún var búin að nauða um þetta lengi til að geta spilað vínilplötur, þetta var ekki bara af því að við séum vondir foreldrar.

Á jóladagsmorgun þá fórum við í það verkefni að tengja boxið. Það gekk vel en þegar við settum plötu á fóninn og ætluðum að setja hann af stað þá snerist diskurinn ekki. Við rifum plötuspilarann út úr skápnum og skoðuðum hann. Í ljós kom að reimin sem átti að snúa diskinum var slitin. Nú voru góð ráð dýr. Mjög ólíklegt að finna þennan varahlut hér á landi, plötuspilarinn orðinn 23ja eða 24ra ára gamall og umboðið farið á hausinn.

Við prófuðum þess vegna að gúggla plötuspilara og varahluti. Fundum tiltölulega fljótlega síðuna turntableneedles.com. Þar fundum við svo rétta reim eftir stutta leit. Á innan við hálftíma frá því við fundum út hvað var að þá vorum við búin að ganga frá pöntun á nýrri reim. Hún kostaði ca. 28 dollara, varahlutur ásamt sendingarkostnaði. Ekki kannski alveg ódýrt en tæplega hægt að vonast til að sleppa ódýrar frá þessu.

Netið er snilld

Varð ekki

smá ánægður þegar ég kom heim úr vinnunni áðan. Í morgun, þegar ég fór í vinnuna átti eftir að þrífa öll gólfin í húsinu og þar sem það er mín deild þá sá ég fram á sæmilegasta verkefni um kvöldið. Nema hvað, þegar ég kom heim þá var búið að taka nánast öll gólfin. Gat þess vegna farið í að setja upp jólatréð og ýmsar aðrar jólaskreytingar. Mun skemmtilegra verkefni.

2000

km á hjólinu úr og í vinnu á árinu. Náði þeim áfanga í gær í fyrsta skipti. Mjög ánægður með þetta.
Frá því ég dró fram hjólið aftur árið 2006 þá hefur verið stöðugur stígandi í fjölda ferða á hjóli í vinnuna. Frá 12 vikum fyrsta árið upp í u.þ.b. 37 vikur núna í ár. Það er ljóst að það verður ekki auðvelt að bæta þennan árangur.

Harpa

var það látið heita, nýja tónlistarhúsið. Í sjálfu sér ágætis nafn en uppfyllir ekki nema að hluta skilyrðin sem nafn hússins átti að gera. Eitt af því sem nafnið átti að uppfylla var að vera auðframberanlegt á erlendum tungumálum. Þarna vandast málið því Harpa er ekkert auðframberanleg á mörgum tungumálum. Rússar munu til dæmis líklega bera það fram Garpa, Frakkar ‘arpa og sama má segja um bæði Ítali og Spánverja. Líklega var átt við að nafnið væri auðframberanlegt á engilsaxnesku (og hugsanlega líka á norðurlandamálum).

Til að fyrirbyggja misskilning þá er þessi færsla ekki skrifuð í geðvonskukasti af því að mín tillaga var ekki valin. Ég sendi enga tillögu inn. Veit heldur ekki til þess að aðrir fjölskyldumeðlimir hafi gert það heldur. Mér fannst þetta bara svolítið spaugilegt.

Meira af penslasápu

Fyrir nokkrum dögum átti ég erindi í Húsasmiðjuna. Rak þar augun í penslasápubrúsa eins og ég keypti um daginn og frægt er orðið. Nema hvað, af rælni ákvað ég að athugaði hvað sápan kostaði í Húsó. 1370 kall (held ég frekar en 1270) takk fyrir! Þokkalegt okur. Ég keypti minn brúsa í Brynju á 950 kr. þannig að mér er nokk sama hvort brúsinn kostaði 1270 eða 1370.
Þetta er nú allt sem við vesalings neytendurnir berum úr býtum við hagræðinguna af keðjumyndun á borð við Húsó/Byko. Pínulítil smáverslun á Laugavegi býður upp á miklu betri kjör í mörgum tilvikum.

Lottó

Það hljóp heldur betur á snærið hjá mér áðan. Fór út í sjoppu og lét renna miðanum frá síðustu helgi. Kassinn kom með fagnaðarlæti en birti enga tölu. Guttinn sem var að afgreiða vandræðaðist eitthvað smá yfir þessu en svo kom í ljós að ég hafði unnið 25.000 kall. Ekki slæmt! Ég hafði fram að þessu aldrei fengið meira en 3 rétta í lottóinu.

Í messunni

í gær þar sem steindi glugginn eftir Rúnar var helgaður var Jóna Hrönn Bolladóttir sem messaði. Stelpurnar spurðu hvað presturinn héti og ég sagði þeim það. Það var hváð og ég endurtók hægt og skýrt (en mjög lágt). Eftir messuna sagði Fífa svo að henni hefði heyrst ég segja Jóna Hraunbolladóttir. Skildi ekkert í þessu furðulega nafni.

Þekktur í Vínbúðunum

Eftir að nýtt, mjög flott Ríki var sett á laggirnar í Skútuvoginum (sorrí Hildur Petersen þetta heitir bara Ríkið) þá hef ég beint mínum viðskiptum mjög ákveðið þangað. Kemur kannski ekki á óvart því þetta er ekki nema steinsnar frá vinnunni minni. Allar sérpantanir sem ég geri (og þær eru nokkrar) fara núna þarna í gegn.
Fyrir nokkrum dögum, þegar jólabjórinn kom inn í búðirnar þá kíkti ég aðeins inn á heimleið úr vinnunni. Þar sem ég stóð og var að skoða úrvalið þá kom einn starfsmaður búðarinnar að mér og sagði: Jón Lárus, sérpöntunin þín er komin. Ég veit ekki alveg hvort þetta er vont eða slæmt…