einhvers staðar á vafrinu:
A bloke walks into a Glasgow library and says to the prim librarian,
‘Excuse me Miss, dey ye hiv ony books on suicide?’
To which she stops doing her tasks, looks at him over the top of her glasses and says,
‘Fook off, ye’ll no bring it back!’
hét það beikonið, sem ég slysaðist til að kaupa í Bónus áðan. Leit bara ansi vel út í pakkanum. Tók reyndar ekki eftir að sneiðarnar voru frekar þunnar. Þegar ég steikti það, þá skrapp það hins vegar saman, fór allt í tætlur og hvarf næstum því. Spurning hvort þetta tengist eitthvað nafninu?
borðstofuna áðan. Var að hugsa um formúluna og sagði við Fífu: “Ég vona að það verði rigning á eftir”, án frekari skýringa. Fífa varð náttúrlega eitt spurningamerki í framan. Þá áttaði ég mig á að það vantaði kannski aðeins meiri útskýringar við þessa ósk. Og bætti við já þú veist úti í Þýskalandi þarna á eftir.
fyrir lok á stuðara er jú dálítill peningur. En fólk verður bara að átta sig á því að það er eins með Mözdur og Rolls Royce. Ef þú þarft að spyrja hvað hlutirnir (eða varahlutirnir) kosta þá hefurðu ekki efni á að kaupa hann…
Ég er búinn að plotta það að fá lánað hjól hjá bróður mínum um næstu helgi (ef það verður almennilegt veður) til að sjá hvað munar miklu á 25km hring á alvöru hjóli og skriflinu mínu. Stebbi bróðir er algjör hjólafíkill og á geðveikt flott hjól (koltrefjar, magnesíum og kryptonít eru helstu efnin í því held ég). Vegur eitthvað um 11kg og kostaði 750k fyrir tveimur árum. Þurfum að breyta því aðeins þannig að ég geti hjólað á því. Núna eru á því keppnispedalar en þar sem ég á ekki þannig hjólaskó þá ætlum við að skipta yfir á venjulega pedala. Verður gaman að sjá hvernig þetta kemur út.
í Fréttablaðinu í dag:
Óska eftir að kaupa myndina af drengnum með tárið (þessi væmna, sem var næstum alls staðar fyrir svona 25-30 árum). Vantar margar. Og svo gefið upp símanr.
Er þetta nokkuð hrekkur eða verið að steggja?
Eitthvert kvöldið fyrir nokkrum dögum tókum við eftir lykt, fnyk öllu heldur, í eldhúsinu. Við áttum svolítið erfitt með að staðsetja hann. Ruslafatan var fljótlega útilokuð og þá voru bara ísskápurinn (ekki inni í honum) og flúrlampinn yfir eldhúsvaskinum eftir sem hugsanlegar lyktaruppsprettur. Við prófuðum að slökkva á flúrlampanum til að athuga hvort lyktin myndi dofna eitthvað. Það gekk mjög hægt og morguninn eftir var enn talsverð stybba í eldhúsinu. Þá um kvöldið ákvað ég að taka ljósbúnaðinn niður og athuga hvort ég sæi eitthvað athugavert. Þetta voru niðurstöðurnar, eitthvað inni í lampanum hafði gefið sig og brætt ytra byrðið:
Það sem meira var við að taka lampann niður þá blossaði fýlan upp aftur. Enn nokkrum dögum síðar er stybban ekki alveg horfin. Við vorum samt mjög fegin að það var ekki ísskápurinn, sem var að bræða úr sér.
þurfa víst ekki að stunda ljósabekki (eða sleikja sólina ef út í það er farið). Ástæðan: Þeir deila bara sin með cos og fá út tan.
Rákumst á einn veitingastað í Olomouc um daginn, sem hét þessu nafni. Veitingastaðurinn gaggalagó! Og í hverju ætli veitingastaðurinn hafi sérhæft sig? Jú, kjúklingaréttum, auðvitað!
Þetta fékk ég að heyra frá Ragga syni Esterar vinkonu okkar í útskriftar veislunni hennar í gær. Ástæðan: ég sagði við hann að ég ætlaði að skipta yfir í hvítvín úr rauðvíninu. Mér tókst nú að fá hann til að gefa mér hvítvínsglas með því loforði að ég fengi mér millirétt áður en ég byrjaði á glasinu.
okkar á Njálsgötunni, nánar tiltekið við útidyrahurðina að framan (þegar dyrnar eru lokaðar) er 64°8′39.45″N, 21°55′43.90″W. Skv. nei.is.
okkar er nú loksins lokið. Eftir hátt í þriggja mánaða ofnleysi þá tókst að klára að laga vélina í gær eins og sjá má hér.
Til að gera stutta sögu langa þá gerðist það líklega í lok mars (man ekki dagsetninguna nákvæmlega) að það brotnaði takkinn af eldavélinni sem stýrir virkni ofnsins (undir/yfirhiti/blástur o.s.frv.). Það tók nokkra daga að útvega nýjan rofa en um miðjan apríl þá komst hann í okkar hendur. Eins og sést hér þá gekk það ekki upp því rofinn sem var fyrir í vélinni og sá nýi voru ekki eins. Næsta skref var því að reyna að útvega teikningar að tengingunum. Það tók nokkra daga. Þegar við vorum búin að fá teikninguna í hendurnar þá kölluðum við til rafvirkja sem sér um viðgerðir á vélum eins og okkar. Hann var ekki lengi að komast að því að teikningarnar væru rangar. Garg!
Við þurftum því að útvega nýtt sett af teikningum. Þær komu svo seint í maí. Þá vorum við á leiðinni út og gátum ekkert hugsað um þetta mál. Dembdum okkur síðan beint í þetta mál þegar við komum heim úr kórferðinni. Fengum rafvirkjann aftur. Hann sá að þetta voru réttar teikningar en þær voru samt ekki nákvæmar þ.a. hann vildi fá vélina inn á verkstæði til sín. Á mánudaginn fórum við síðan í það verkefni að koma henni á verkstæðið og fengum hana svo aftur til baka í gær í tipp topp standi Þvílíkur léttir eftir að hafa verið tvo og hálfan til þrjá mánuði ofnlaus.
Þegar ég var ellefu ára kenndi málari, sem var að mála húsið heima, mér þessa setningu:
Einu sinni var Skoti, sem skaut Skota með skoti út í skoti. Þá kom annar Skoti og spurði Skotann, sem skaut Skota með skoti út í skoti af hverju hann hefði skotið Skota með skoti út í skoti. Þá svaraði Skotinn, sem skaut Skotann með skoti út í skoti: Af því bara.
Helst á að þylja romsuna án þess að draga andann á meðan.
Ég ætla nú ekki að fara að rekja Tékklandsferðina lið fyrir lið. Hildigunnur gerir það, mjög vel, á síðunni sinni.
Fyrir þá sem ekki vita þá vorum við fararstjórar í kórferð Gradualekórsins í kórakeppni í Olomouch í Tékklandi. Eitt kvöldið þá var kórnum og fylgiliði boðið á óperusýningu í óperuhúsinu í Olomouc (já það er óperuhús þar, þótt þetta sé bara 100.000 manna sveitaborg í Tékklandi). Á efnisskránni var Nabucco, eftir Verdi. Þegar við mættum á sýninguna þá kom í ljós að þetta var hraðferð um óperuna. Bara sýndar helstu aríur og kórar. Miðum var dreift á liðið og þegar við Hildigunnur fundum loksins okkar stað þá kom í ljós að þetta var óperuklefi á besta stað á annarri hæð (maður skildi náttúrlega ekki tékkneskuna á miðanum, þar sem stóð óperuklefi nr. þetta og þetta). Hef aldrei komið inn í svona nokkuð áður. Ákveðin greifatilfinning yfir þessu. Vantaði bara þjóninn með kampavínið í hléinu.
Eitt atriði í óperunni var alveg drepfyndið (án þess að eiga að vera það). Úr óperuklefanum okkar sáum við vel ofan í hljómsveitargryfjuna. Í þessu atriði þá stráðu nokkrir söngvarar glimmeri á sviðið og hluti af því fór ofan í gryfjuna og yfir spilarana í annarri fiðlu. Ein fiðlustelpan tók alveg andköf þegar glimmerið hrundi yfir hana. Hætti að spila og hristi sig alla. Kitlaði greinilega undan þessu. Síðan komu nýjar glimmersendingar af sviðinu nokkrum sinnum og alltaf var jafnmikið drama í hljómsveitargryfjunni. Maður þurfti bara að halda aftur af sér til að springa ekki úr hlátri yfir þessu öllu saman.
parís. Það var það sem Freyja og Sæunn, vinkona hennar dunduðu sér við að gera í dag. Parísinn náði frá hliðinu hjá okkur út að Drekanum á horninu. Eitthvað um 120 m. 350 hopp, fyrir þá sem nenna.
Svo hérna smá göngutúr eftir orminum langa…
í Frankfurt eru mjög lausir við það að vera feimnir.
Eins og áður hefur komið fram þá þurfti ég að gista eina nótt í Frankfurt því ég fékk ekki flugfar með sama flugi og Gradualehópurinn og Hildigunnur. Fékk hótel rétt hjá aðaljárnbrautarstöðinni, í frekar vafasömu hverfi. Allt morandi í sex búllum og skuggalegum börum. Rétt hjá hótelinu sá ég svo tvisvar sinnum dópista vera að sprauta sig út á gangstétt um hábjartan dag, eins og ekkert væri sjálfsagðara! Þar að auki var svo allt morandi í betlurum í miðbænum. Frekar óspennandi borg að mínu mati. Punkturinn yfir i-ið er síðan óspennandi skipulag, arkítektúr og hryllilega ljótar styttur og gosbrunnar. Ég veit ekki hvaða amatörar hafa fengið að leika lausum hala þarna.
eða Airone frá Michele Chiarlo eru ekki lengur bestu eða með bestu kaupum í ríkinu. Flaska af þessu víni kostaði 1875 kall fyrir skattahækkunina (og voru frábær kaup) en er núna komin upp í 3159 kr. Örugglega komin ný sending, sem þurfti að hækka og svo bætist skattahækkunin við. Selst samt örugglega ekkert af víninu á þessu verði. Að minnsta kosti á ég eftir að hugsa mig tvisvar um. Hrikalega svekkjandi.
sem maður verður fyrir því eða lendir í því að fá fullkomlega eldaðar rækjur á veitingastöðum. Allt of oft sem þær eru orðnar þurrar og leiðinlegar.
Ég varð eftir í Frankfurt þegar Hildigunnur og Graduale kórinn flugu heim í dag því mér tókst ekki að útvega mér miða með sama flugi (bættist við hópinn eftirá). Þurfti náttúrlega að fá mér eitthvað að borða og endaði inni á tælenskum veitingastað. Fékk mér Pad-tai núðlur þar. Sá ekki eftir því þar sem þær voru vægast samt hrikalega góðar. Stóðust alveg samanburð við Krua-tai heima eða jafnvel betri ef mögulegt er.
